رفتن به بالا

تارنمای شخصی مراد علی امین وند – اللّهم عجّل لولیک الفرج

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • چهارشنبه ۲ آبان ۱۳۹۷
  • الأربعاء ۱۳ صفر ۱۴۴۰
  • 2018 Wednesday 24 October
پيام فضلى‌نژاد در جمع تشكل‌هاى دانشجويی:

روزنامه‌نگارى ایرانى شدیداً بیمار است

پیام فضلی‌نژاد، سردبیر مجله عصر اندیشه در جمع نمایندگان تشکل‌های دانشجویی دانشگاه‌های تهران گفت: اشتیاقم این است که دوباره به حوزه تالیف و پژوهش برگردم، چون روزنامه‌نگاری ایرانی به دلایل گوناگونی که برخی از آنها را خواهم گفت، شدیداً بیمار است. وانگهی، در نقد تفکر سرمایه‌ داری که مانند موریانه جامعه مان را خورده است، […]

پیام فضلی‌نژاد، سردبیر مجله عصر اندیشه در جمع نمایندگان تشکل‌های دانشجویی دانشگاه‌های تهران گفت: اشتیاقم این است که دوباره به حوزه تالیف و پژوهش برگردم، چون روزنامه‌نگاری ایرانی به دلایل گوناگونی که برخی از آنها را خواهم گفت، شدیداً بیمار است.

وانگهی، در نقد تفکر سرمایه‌ داری که مانند موریانه جامعه مان را خورده است، دچار فقر منابع نظری و مبادی استدلالی هستیم و باید انرژی علمی خود را معطوف به تولید در این حوزه کنیم. کتاب «تاریخ سرمایه داری معاصر» را ٣ سال است که در دست تالیف دارم و امیدوارم سال ١٣٩۶ منتشر شود. به گمانم اگر ذات سرمایه داری را نشناسیم، نمی‌توانیم بسیاری از تحولات سیاسی معاصر را تحلیل و تبیین کنیم و بهترین کسی که این ذات شناسی را برای ما به میراث گذاشت، امام خمینی است.

فضلی‌نژاد افزود: فرهنگ سرمایه داری با مظاهر گوناگون ظاهر می‌شود و لیبرالیسم یک صورت ندارد، بلکه واجد صور پیچیده‌ای است که متاسفانه امروزه حتی در طیفی از نیروهای انقلابی نیز رسوخ کرده است. به قول استاد رحیم پور، برخی ظاهر انقلابی دارند، شعار انقلابی هم می‌دهند، وجهه مردمی‌شان نیز انقلابی است، اما مغز و فرهنگشان متناسب با اقتضائات فرهنگ سرمایه داری عمل می‌کند. همینجاست که پای سرمایه داری ریش دار به میان می‌آید که از مرموزترین صور لیبرالیسم و پیچیده‌ترین مظاهر نفاق است. از همین جهت نیز مبارزه با آن بسیار دشوار و قطعا پرهزینه است.

سردبیر مجله عصر اندیشه ادامه داد: در دوره ٣٠ ماهه سردبیری عصر اندیشه با مسائلی روبرو شدم که بخشی از آنها علیرغم ٢٠ سال کار روزنامه‌نگاری و پژوهشی برایم غیرقابل تصور بود. من از سال ٨۴ تا ٩٢ اکثر اوقاتم به کار پژوهشی گذشت و کمتر با بدنه ژورنالیستی کشور به عنوان یک روزنامه‌نگار تماس داشتم، اما وقتی دوباره پس از ٨ سال به این حوزه بازگشتم و سردبیری عصر اندیشه را پذیرفتم، علیرغم برخی تبلیغات کاذب متوجه شدم با گسست‌های عظیمی روبرو شده‌ایم.

امیدوارم این سیکل معیوب که عده‌ای گمان می‌کنند صرفاً با راه‌اندازی هنرکده و آموزشگاه می‌توانند روزنامه‌نگار طراز انقلاب تربیت کنند، پایان یابد. اینها مدعیان بی‌هنری به جامعه رسانه‌ای کشور تحویل داده اند که گاهی باید از صفر آموزش ببینند. حتی برخی مدیران این کلاس‌ها خودشان نیاز به آموزش‌های مقدماتی دارند. متاسفانه در یک داوری منصفانه باید گفت روزنامه‌نگاری انقلاب، پس رفت کرده است.

وی گفت: ما باید کارگاه‌های عملی آموزش روزنامه‌نگاری را در رسانه‌های مکتوب ایجاد می کردیم که متاسفانه انجام نشد و نخواهد شد، چون یک میل و نگاه افراطی به رسانه‌های دیجیتال وجود دارد که کاملا تجربه روزنامه‌نگاری را در سطح نگه می‌دارد. در این پروسه باید تجدیدنظر جدی شود و امیدوارم متولیان امور روزی که به این فکر می‌افتند، زیاد دیر نباشد.

نویسنده کتاب «ارتش سری روشنفکران» افزود: دانشجویان و پژوهشگران باید در ضمن آسیب شناسی عملکرد نهادها و جریان‌های انقلابی، برای خود برنامه کار ویژه‌ای داشته باشند که از دل آن، تولید و خروجی عینی مشخصی برای مخاطبان تشنه بیرون بیاید. ما در تولیدات ایجابی راه طولانی‌ای را در پیش داریم و باید از عملکردهای غلط گذشته درس بگیریم.

وی ادامه داد: برای من عجیب است که چرا در زمینه فساد هیچ صدایی از جامعه علوم انسانی ایران بلند نشد. گویی ما باید «محکمه متفکران» را تشکیل دهیم و از نخبگان خود بپرسیم که چرا در برابر مسایل اصلی انقلاب سکوت کرده‌اند؟

با چه مجوز و مصلحتی، دغدغه‌های مردم را نادیده می‌گیریم و صرفا دعوای سیاسی می‌کنیم؟ بی عملی ما کار را به جایی رسانده که رسانه‌های لیبرال رسما عدالت را مسخره می‌کنند، اما کسی نیست که با آنان جدل علمی موثری کند. از ١٠-١۵ نویسنده و متفکر که به تنهایی کاری برنمی‌آید؛ باید جریان‌سازی کرد، البته اگر موانع موجود، بگذارد.

در جایی نوشتم این دوره‌ای تاریخی در حیات ملت ایران است که نه تنها نخبگان به احمق‌ها باختند، بلکه خود نیز احمق شدند. در عصر «حماقت متفکران» صدای مردم کجاست؟ آیا به توده‌ها امیدی هست یا آنان نیز چون نخبگان، ذهن و زندگی را می‌بازند؟

اخبار مرتبط

نظرات